УУЧ СЭТГЭЛ

 


Эмэгтэй хүн үг даадаггүй эмзэгхэн хэрнээ ямар ч зовлон шаналалд сөхрөхгүйгээр тэсээд гардаг болохоор цаг хугацаа элэгдэхэд тэр бүхнийг уучлах зай дандаа үлддэг юм билээ

Зөндөө гунигт дарагдан

өөдрөг бүхнийг мартчихаад

Зөрөг гартал алхсан тэр л замаараа

ганцаараа би буцлаа

Зөөлхөн цагаан бороо

навчис эрхлүүлэн шиврэхэд

Зөрж одсон тавилангаа

зүүд л байж гэж уужиръя даа

Инээх чинь хүртэл

худлаа байх юм гэж

Итгэж ердөө чадахгүй нь,

би зүүдэлсэн байлгүй

Хоёргүй эгэлхэн сэтгэлдээ

мөрөөдөл хэвээр нь үлдээгээд

Хонгор залуу насны

алдаа байж л гэж уучилъя даа

Тэвэрт чинь эрхэлж хоносон

жаргалтай шөнийг дурсахад

Тийм хачин зүүдэнд

дандаа төөрсөн ч яахав дээ

Асгал мөнгөн сарны доор

чинийх байж болохгүй

Алдаа, оноо хоёроо

минийх гэж тайтгаръя даа